Dün akşam maçı izlemek için dışarıya çıkacaktım ki boşver dedim kendime. Oturdum evime ve güzelce nescafe yaptım. Sonra geçtim televizyon karşısına , kanalların hepsinin sağ üst köşesinde maçın sonucuna dair bilgi veriliyordu. Muhteşem Yüzyıl dizisini açtım . Bir yanda

herkes bildi bendeki seni.. herkes.. anlattım her halini, gülüşünü, oturuşunu, hüzünlü halini,konuşmanı,ağlamanı.. durup dururken ağlar mı insan ? terk edip gidişin, gülümsetecek değil ya. bende ağladım herkes gibi.. seni söyledi herkes, “sebebi o değil mi” diye.

Ölüm bir anda gelir, Ne sevildiğini anlar, Ne de sevdiğini dinler.. Ölüm apansız gelir, Artık yoktur sevdiğin,canın cananın. Sonrasında ağıtlar yakılır, Geçmişe dair anılar canlanır , da giden gelmez geri.. Kalırsın yalnız.. Gözlerde yaş, Kalpte sızı.. Ölüm apansız geli

Yok oldu sevgisizlik dünyadan.. Mutsuzluk, Çaresizlik, Hastalık, Kin, Nefret, Gözyaşı dökmek, Fakir olmak, Aç kalmak, Susuz dolaşmak, Damsız girilebiliyor artık mekanlara, Merhaba diyebiliyor artık herkes birbirine, Gülümseyebiliyor insanlar karşısındakine. Kötü gözlerle bakmıyo

Yeni gördüm.. Aşık değilim. Sadece güzelliğinden bahsedeyim dedim. Oturuşu , kalkışı, yürüyüşü.. Tanrım! Ahım şahım güzel gelmeyebilir sana. Ama ben görünce tereddütsüz “güzelsin” dedim. Güldü.. Gülüşü de güzeldi. Sağ olsun esirgemedi gülüşünü. Bira